Međutim, postoji jedan stadion čije ime kod mnogih ne budi uspomene na velike utakmice, već na jednu od najmračnijih epizoda u historiji Čilea. Nakon vojnog puča 11. septembra 1973. godine, kada je general Augusto Pinochet preuzeo vlast, čuveni Estadio Nacional u Santiagu prestao je biti mjesto sporta. Umjesto fudbalera i navijača, njegove tribine i svlačionice ispunile su hiljade uhapšenih ljudi. Procjenjuje se da je u sedmicama nakon puča kroz stadion prošlo više od 40.000 zatvorenika. Mnogi od njih bili su profesori, studenti, novinari, umjetnici, politički neistomišljenici ili obični građani koji su se našli na pogrešnom mjestu u pogrešno vrijeme.
Ljudi su dovođeni s povezima preko očiju, bez objašnjenja i bez prava na odbranu. Mjesto na kojem su se nekada čuli zvižduk sudije i navijačke pjesme pretvoreno je u improvizirani logor. Na betonskim tribinama ljudi su provodili dane i noći bez hrane, vode i osnovnih uslova za život. Oglasi
Brojni svjedoci kasnije su govorili o ispitivanjima, mučenjima i egzekucijama koje su se odvijale unutar stadiona.
Jedna od najpotresnijih priča vezana je za čuvenog čileanskog kantautora Victora Jaru. Nakon hapšenja doveden je upravo na Estadio Nacional, gdje je brutalno mučen. Prema svjedočenjima preživjelih, vojnici su mu slomili ruke kako više nikada ne bi mogao svirati gitaru, instrument po kojem je bio poznat. Ubrzo nakon toga ubijen je, a njegova smrt postala je simbol stradanja hiljada ljudi tokom vojne diktature. Posebno jeziv detalj dogodio se samo nekoliko sedmica kasnije, kada je na istom stadionu odigrana kvalifikaciona utakmica za Svjetsko prvenstvo između Čilea i Sovjetskog Saveza.
Sovjeti su odbili doputovati i igrati na stadionu koji je tada bio poznat kao mjesto zatočenja i smrti. Uprkos tome, FIFA nije promijenila odluku. Čileanski fudbaleri izašli su na teren bez protivnika, krenuli prema praznom golu i postigli pogodak koji je ostao upamćen kao jedan od najbizarnijih u historiji fudbala.
Utakmica je trajala svega nekoliko trenutaka, ali je ostavila gorak trag koji se i danas spominje. Oglasi
Godinama kasnije Estadio Nacional ponovo je postao dom sportskih događaja, reprezentacije Čilea i velikih koncerata. Ipak, njegova prošlost nikada nije izbrisana. Unutar stadiona danas postoji memorijalni prostor koji podsjeća na hiljade ljudi koji su upravo tu izgubili slobodu, dostojanstvo, a mnogi i život. Estadio Nacional danas predstavlja snažan podsjetnik da mjesta koja povezujemo sa sportom mogu postati i svjedoci najmračnijih trenutaka ljudske historije. Iza tribina na kojima se danas ponovo čuje navijanje krije se priča o patnji, strahu i borbi za istinu koju vrijeme nije uspjelo izbrisati.
