Στον ΠΑΟΚ είναι γνωστή η βαθιά σχέση Τάισον και Κωνσταντέλια, μια φιλία που ξεπερνά το ποδόσφαιρο και αποτυπώθηκε σε μια ξεχωριστή ανοικτή επιστολή. Ο Τάισον αποφάσισε να μιλήσει για τον Γιάννη Κωνσταντέλια όχι ως συμπαίκτης του, ούτε ως ένας ακόμη άνθρωπος που εντυπωσιάζεται από όσα κάνει μέσα στο γήπεδο. Μίλησε σαν φίλος, σαν μεγαλύτερος αδελφός, σαν κάποιος που τον έζησε από κοντά στις καλές και στις δύσκολες στιγμές, που παρακολούθησε το παιδί να μεγαλώνει χωρίς να χάνει αυτό που τον έκανε ξεχωριστό από την πρώτη μέρα: τη χαρά του για το ποδόσφαιρο. Οι δυο τους συνδέθηκαν από τα πρώτα βήματα του Βραζιλιάνου στην Ελλάδα και στον ΠΑΟΚ. Τη χρονιά του πρωταθλήματος αντάλλασσαν τις φανέλες τους μετά τα παιχνίδια του ΠΑΟΚ, μια δική τους μικρή συνήθεια, που έκρυβε σεβασμό και αγάπη. Ο Τάισον είχε ήδη ζήσει μια τεράστια καριέρα, είχε παίξει δίπλα σε σπουδαίους ποδοσφαιριστές, είχε κερδίσει τίτλους και παραστάσεις.
Παρ’ όλα αυτά, έβλεπε καθημερινά στον «Ντέλια» κάτι που εξακολουθούσε να τον εκπλήσσει. Δεν γίνεται, βέβαια, να ξεχάσει κανείς ότι από μια απίθανη ενέργεια του Κωνσταντέλια ξεκίνησε το γκολ που έβαλε για πάντα τον Τάισον στην ιστορία του ΠΑΟΚ.
Εκείνο το βράδυ του Μαΐου του 2024, μέσα στο «Κλεάνθης Βικελίδης», ο «Ντέλιας» δημιούργησε, ο Βραζιλιάνος εκτέλεσε και ο ΠΑΟΚ έφτασε στο γκολ του τίτλου. Μια στιγμή που έδεσε ακόμη περισσότερο τις διαδρομές τους και που θα τους ακολουθεί για πάντα.
Το βράδυ της πρόκρισης επί της Ντιναμό Κιέβου, βγήκαν μαζί στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας, κρατώντας στην αγκαλιά τους γιους τους. Λίγες ώρες αργότερα, ο Τάισον άνοιξε την καρδιά του μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram και έγραψε όσα πιθανότατα δεν λέγονται εύκολα στα αποδυτήρια. Δεν στάθηκε στα γκολ, στις ντρίμπλες ή στις ασίστ. Στάθηκε στο παιδί που εξακολουθεί να απολαμβάνει το παιχνίδι σαν να βρίσκεται ακόμη σε μια αλάνα του Βόλου. «Αγόρι μου, είμαστε μαζί εδώ και τέσσερα χρόνια και κάθε στιγμή που έχουμε μοιραστεί είναι ξεχωριστή με τον δικό της τρόπο. Έχω το προνόμιο να είμαι συμπαίκτης σου και με εκπλήσσεις καθημερινά. Κάθε επαφή με την μπάλα, κάθε ντρίμπλα, κάθε ενέργεια.
Δεν σταματάς ποτέ να με εντυπωσιάζεις», έγραψε ο Τάισον, πριν καταθέσει ίσως τη μεγαλύτερη αναγνώριση που θα μπορούσε να ακούσει ο Κωνσταντέλιας από έναν ποδοσφαιριστή της δικής του διαδρομής: «Έχω παίξει δίπλα σε πολλούς παίκτες παγκόσμιας κλάσης στην καριέρα μου και είσαι σίγουρα ένας από αυτούς». Η ουσία, όμως, βρισκόταν παρακάτω. «Σε ευχαριστώ που μου επιτρέπεις να αποτελώ μέρος της διαδρομής σου και που μοιράζεσαι μαζί μου την καθημερινότητά σου. Περάσαμε δύσκολες και όμορφες στιγμές, αλλά μέσα από όλα αυτά δεν σταμάτησες ποτέ να απολαμβάνεις το ποδόσφαιρο σαν μικρό παιδί. Μην το χάσεις ποτέ αυτό».
More Read
Αυτή η τελευταία φράση περιγράφει καλύτερα από οποιαδήποτε τεχνική ανάλυση τον Γιάννη Κωνσταντέλια. Το παιδί που έχει γίνει σταρ, χωρίς να πάψει να παίζει σαν παιδί. Που κουβαλά πλέον το βάρος μιας ολόκληρης ομάδας, αλλά εξακολουθεί να χαμογελά όταν η μπάλα έρχεται στα πόδια του. Ο Τάισον έκλεισε την επιστολή του θυμίζοντας στον φίλο του ότι χιλιάδες παιδιά ονειρεύονται να γίνουν σαν εκείνον.
«Συνέχισε να κάνεις τον κόσμο να χαμογελά και να εμπνέεις τους πάντες με το ποδόσφαιρό σου. Σε ευχαριστώ πολύ, αγόρι μου.
Σ’ αγαπώ». Λόγια απλά, καθαρά, χωρίς ίχνος υπερβολής. Από έναν άνθρωπο που έχει δει πολλά, αλλά εξακολουθεί να θαυμάζει καθημερινά αυτόν τον πιτσιρικά με το «65» στην πλάτη.
